غزل شمارهٔ ۲۱۵

هوش مصنوعی: هر روز به تازگی باری را بر دوش می‌زنم، چون از یاری و محبت دیگری بهره‌مند هستم، بار سنگینی احساس نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: هرگز از گل این شخص بهره‌ای نمی‌برم و همیشه از خار درد می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشقش دچار رنج و سختی می‌شوم، من را سرزنش نکن. زیرا این رنج در نهایت به نتیجه‌ای خواهد رسید.

هوش مصنوعی: من در سرمای سخت دی ماه، به خاطر امیدی که به بهار دارم، زحمت می‌کشم.

هوش مصنوعی: عشق هر لحظه در وجودم شور و هیجان ایجاد می‌کند، هرچند که سعی می‌کنم خودم را از آن دور نگه‌دارم.

هوش مصنوعی: من تلاش می‌کنم که زندگیم به زیبایی و دلنشینی یک نگار باشد، و این غم و اندوهی که تحمل می‌کنم به خاطر رسیدن به آن زیبایی است.

هوش مصنوعی: من به این می‌بالیم که در زمان خودم، از دشمنانم آزاد هستم و به آنها نیازی ندارم.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم سختی‌ها و بار احساسات جدایی و وصل را تحمل کنم؛ پس برای من کافی است که فقط بار سنگین عشق را به دوش بکشم.

هوش مصنوعی: تو می‌گویی که من سبب درد و رنج تو شدم، اما من چه بگویم وقتی که می‌دانم خودم هم این سختی‌ها را تحمل می‌کنم.