غزل شمارهٔ ۱۹۹

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند که من در دل چه راز و حیرتی دارم، در حالی که به سوی خانه‌ات می‌روم.

هوش مصنوعی: تو دلم را ربودی و به جانم زدی، من عادت و روش تو را از حفظ دارم.

هوش مصنوعی: در طول سال‌ها داستان غصه‌ها و دردهایم را مرور می‌کنم، اما به خاطر زندگی‌ام شکرگزارم.

هوش مصنوعی: به جز غم عاشق بودن، دردهای دیگری نیز دارم که به حدی زیاد است که نمی‌توانم آنها را بشمارم.

هوش مصنوعی: من از شکستن عهد و پیمانی که با هم داشتیم خبر دارم و می‌دانم که تو نیز با سر بلند به آن اشاره کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هر اندوهی که از تو ناشی شود، ای چشمانم، واقعاً آن را از نگاه خود دور می‌کنم.