غزل شمارهٔ ۱۹۸

هوش مصنوعی: بیا که من درباره موهای تو چیزهای زیادی در ذهن دارم و به خاطر عشق به چهره‌ات، افکار و آرزوهای عجیبی دارم.

هوش مصنوعی: بیا که وقتی تو بیایی، در لحظه دیدارت، احترام و ارادت خود را با چشمانم به پای تو می‌ریزم.

هوش مصنوعی: بیا که من به خاطر عدم حضور تو، درد و رنجی عمیق در دل و چشمانم احساس می‌کنم. شباهت‌های زیبایی مثل گل و زلف تو، این درد را بیشتر می‌کند.

هوش مصنوعی: بیا که من برای دیدن تو، در پشت زانوهای غم، به اندازه هزار سال انتظار کشیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی به نزدیک من می‌آیی، از کنارم نرو؛ زیرا در طول عمرم، شمارش بوسه‌هایی که به لب‌های زیبایت زده‌ام، خیلی زیاد است.

هوش مصنوعی: من از بدی تقدیر و سختی‌های تو، خسته نشده‌ام و به خاطر انبوه سختی‌ها و مشکلاتی که تجربه کرده‌ام، دیگر تو را بر خودم نمی‌دینم.

هوش مصنوعی: مرا از یاد نبر، چرا که در چهره و چشم‌های تو نشانه‌هایی از تو دارم که مرا به یاد تو می‌اندازد.

هوش مصنوعی: غلط است که بگویم من هرگز به طمع دچار نمی‌شوم؛ چرا که بارها و بارها تحت تأثیر طمع قرار گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: قرارهایی که من با تو گذاشته‌ام، هیچ شباهتی به قرارهایی ندارند که با روزگار و شرایط زندگی دارم.

هوش مصنوعی: من از کارهای خود تعجب می‌کنم، ای خدا! چرا که مانند ناردان، که بسته بماند، من نیز مشکلات و کارهای زیادی دارم.