غزل شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: در زندگی، نمی‌توان به راحتی به دستاوردهای پایدار دست یافت؛ زیرا عمر ما همواره تحت تاثیر تغییرات و ناپایداری‌هایی است که در اطراف ما وجود دارد.

هوش مصنوعی: زیباییِ چهره‌ی دلپسند، آرزویی در دل و چشم است و هرگز در برابر آن بی‌احترامی نمی‌شود.

هوش مصنوعی: روز شادی مانند راز آسمان است، بنابراین روشن و آشکار نمی‌شود.

هوش مصنوعی: هیچ نگران نیست که انتهایی برایش ببینم، تا وقتی که چشمانم چهار برابر نشود.

هوش مصنوعی: عشق حقیقی نمی‌تواند بر روی یک پایه سست و ناپایدار استوار باشد و اگر بنا باشد که پایدار بماند، باید بر اساس یک بنیان محکم بنیاد شود.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس هرگز ندیده که سالی مثل سال گذشته تکرار شود.

هوش مصنوعی: کنار زمین و آسمان، دلی پر از درد و اندوه شده است که به دل‌فکار یعنی کسانی که به فکر دل دیگران هستند، نمی‌تواند توجه کند. حسرت و عواطف عمیق در اینجا احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: با شاد زندگی کن، چون در زندگی، رنگ‌ها و تجربه‌های مختلف به کار نمی‌آیند.

هوش مصنوعی: مرگ نوعی آرامش و اطمینان نیست که به راحتی در دسترس باشد.

هوش مصنوعی: خوشحال و سعادتمند است آن کسی که بر سر قبر و مزار کسی نمی­‌رود؛ زیرا آن‌گاه که بر سر مزار شخصی می‌­رود، ممکن است خود را به یاد مسائل و اندوه­‌های او بیندازد و این باعث می‌شود که روح او به چنین یادآوری­‌هایی دچار مشکل شود.

هوش مصنوعی: در این وضعیت، هیچ‌کس نمی‌تواند از موقعیت خود کناره‌گیری کند.