غزل شمارهٔ ۱۴۴

هوش مصنوعی: به خاطر اشک‌هایم نمی‌توانم به وصالت برسم و با ترفندهای دیگر هم نمی‌توانم به تو نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: با اینکه خیلی تلاش کردم و هر کاری کردم، اما هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌تواند حس دلتنگی و تنهایی من برای تو را وصف کند.

هوش مصنوعی: دل بیشتر از چشم می‌تپد و با این حال، حتی یک ذره از آرزوی تو کاسته نمی‌شود.

هوش مصنوعی: با اینکه هیچ‌کس در شادی‌ام شریک نیست، اما در غم من هنوز این همه از آنچه می‌خورم به اندازه نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: به کسی گفتم که غم عشق تو به حدی شده که جانم به لب رسیده است. او پاسخ داد که نمی‌تواند به قصه‌های تو اعتماد کند.

هوش مصنوعی: عزیزم، از این گفت و گو تو را آرامشی دست می‌دهد، چه به این موضوع ایمان داشته باشی و چه نداشته باشی.

هوش مصنوعی: انگار که هر کار و فعالیتی به ارزش طلا باشد، اما این ارزش به خاطر کم‌فروشی و بی‌ارزشی است که نمی‌تواند به واقعیات تبدیل شود.

هوش مصنوعی: شکر خدا را که به خاطر خوش‌شانسی و کامیابی دینم، از شنیدن این سخن، خجالت‌زده نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: در هیچ جمعی یافت نمی‌شود که مانند انوری یک شاعر و تعداد زیادی از ثروتمندان وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر زمان که فرصتی به دست آوردی، از آن استفاده کن و به دنبال شرایط مناسب باش، چون دست‌یابی به آرزوها همیشه ممکن نیست.