غزل شمارهٔ ۱۴۲

هوش مصنوعی: تمام زیبایی‌ها و جاذبه‌ها به سمت وجود تو حرکت می‌کنند، همان‌طور که نور خورشید به سوی تو می‌تابد.

هوش مصنوعی: ای زلف تو مثل سوارانی است که جان‌های زیادی را به دنبال خود می‌کشند، در حالی که دل من مانند سواری است که به سمت چهره زیبای تو پیش می‌رود.

هوش مصنوعی: هر روز بر سر کوی مرگ دو جشن برگزار می‌شود، افسوس که این جشن‌ها در کوی تو برپا می‌شود.

هوش مصنوعی: هر لحظه بادی که عطر تو را حمل می‌کند، هزاران جان را از دست می‌دهد.

هوش مصنوعی: من درخواستی از تو دارم که با یک بوسه به من جان ببخشی و از قول خودت باز نایستی، زیرا تمام این تلاش‌ها و مضایقت‌ها فقط به خاطر توست.

هوش مصنوعی: ما در دنیای خاکی به دنبال عدل و انصاف زمانه‌ هستیم، با این حال، در این دنیا، خُلق و خوی تو مسیری متفاوت را دنبال می‌کند.

هوش مصنوعی: دیگر رنگ و بویی از انوری در اندام وصال نمانده و این رنگ هم از نوع و جنس وصال تو می‌رود.