غزل شمارهٔ ۱۲۴

هوش مصنوعی: وقتی نوبت به زیبایی تو می‌رسد، لطف تو باعث می‌شود که عشق تو حتی اگر پنج بار هم به زمین بیفتد، مانند خاکی که بر سر هر گنجی می‌ریزد، بی‌ارزش شود.

هوش مصنوعی: هرکس شب هنگام به سمت روی زیبای تو نماز بگذارد، صبح روز بعد چهار بار دیگر به پای این پنج مورد تکبیر می‌گوید.

هوش مصنوعی: نرگس زیبا و گیسوان دل‌فریب تو، حتی آگاه‌ترین و هوشیارترین پرندگان را نیز دیوانه می‌کند و دل آنها را مانند آتش می‌سوزاند و چهره‌ات مانند میوه نارنج درخشان و جذاب است.

هوش مصنوعی: عقل به سادگی و صراحت بیان می‌کند که این موضوع به دلیل این است که حتی یک کودک در گهواره نیز می‌تواند سخن را به دقت ارزیابی کند.

هوش مصنوعی: آن که در یک شب می‌تواند چهره ماه را مانند شطرنج تغییر دهد، روز را با زیبایی و شگفتی همچون یاخته‌ای از اسب، می‌پوشاند و زیبایی‌های چهره‌اش را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: اگر غم و درد تو باعث افشا و فراموشی من شود، من باکی ندارم از اینکه رنج ببرم، چرا که من بی‌غم و رنج نبوده‌ام.

هوش مصنوعی: دستی که دامن زیبای تو را می‌گیرد، فقط برای خود توست. وای به حال کسی که بخواهد به تو و زیبایی‌ات طمع کند!