شمارهٔ ۹۱ - مدح علاءالدوله فخرالدین عربشاه پادشاه کهستان - مطلع دوم

هوش مصنوعی: ای صف شمشاد، تو به سمت ارغوان رفته‌ای و از روی آرزوی تو، کمر خود را به دور میان بسته‌ای.

هوش مصنوعی: در جمع دوستانه‌ات، زیبایی تو مانند ماهی درخشان و عطر دود چوبی است که در محفل زیبایی‌ات می‌پیچد.

هوش مصنوعی: تو در مقابل بزرگان و نیکان، مانند اسب تند و چابکی هستی که بر زمین می‌تازد. در واقع، تو چنان دارای مقام و منزلتی هستی که با شتاب و قدرت، همراهی زمان را به عهده داری.

هوش مصنوعی: برو و نیت خود را رها کن، زیرا سرنوشت تو از میان ستاره‌ها به سوی سعادتی عظیم راه پیدا کرده است.

هوش مصنوعی: به او گفتم خبر این موضوع را، چون عقلش به تنگنای اندیشه افتاده و چهره‌اش ترش شده است، او گفت که عدم (عدم وجود) را نشان بده.

هوش مصنوعی: لب تو باعث شده که سخن گفتن دشوار شود، به‌طوری که وقتی صحبت به اینجا می‌رسد، دیگر گویی زبانم به締یدگی می‌افتد و توانایی بیان از من سلب می‌شود.

هوش مصنوعی: زبان عشق و محبت از لب‌های معشوقه‌ام بر جان من تاثیر عمیق می‌گذارد و مزه‌ای شبیه ناردان به زندگی‌ام می‌بخشد.

هوش مصنوعی: ظلم و ستم تو در زمانه‌ای که زندگی می‌کنی، تأثیری بر جهان دارد و دل غمگین ما از چهره‌امان مانند زعفران در مشام است.

هوش مصنوعی: اگر عدالت مثل بهار باشد و همه چیز را سرسبز و شاداب کند، نباید به زاری و شکایت بپردازیم، بلکه باید با محبت و مهربانی به پیشگاه پادشاهی عادل برویم.

هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن شکوه و عظمت یک شخص خاص می‌پردازد، که مانند یک فرمانروای بزرگ و قدرتمند در کنار دریا نشسته و به طرز باشکوهی توجه پرندگان و دیگر موجودات را جلب می‌کند. او نماد قدرت و بزرگی است و به نوعی، مقام والای خود را در زندگی نمایان می‌سازد.