شمارهٔ ۵۹ - قصیده فکاهی

هوش مصنوعی: شب گذشته به خاطر خدمت به خان عزیز، با دل شاد به سوی او رفتم.

هوش مصنوعی: دو شب در آنجا ماندم، ای کاش تو از آنچه در آن مکان بر من گذشت مطلع بودی؛ چه لحظات شادی که آنجا تجربه کردم.

هوش مصنوعی: صبح زیبایی بود و من شاد و خوشحال بودم، مانند فیروزی که در روز بهمن و خوشبختی چون کیقباد احساس می‌کردم.

هوش مصنوعی: پس از دو روز، تصمیم گرفتم که از کاخ او به خدمت سلطان پاک زاده بروم و تاب تحملم را کنار بگذارم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که بخوان، ای خان محترم، همیشه عمر و قدرت تو پایدار و ماندگار باشد.

هوش مصنوعی: از تو خواهش می‌کنم که حکمی به من بدهی که مانند ابری سنگین و مانند بادی روان و خوشایند بر من جاری شود.

هوش مصنوعی: من تا زمانی که بر زمین بنشینم، مانند کوهی استوار و محکم خواهم بود، یا همچون تخت کاووس که بر فراز باد قرار دارد.

هوش مصنوعی: اسب من گفت که او از جنس جمام است و تا کنون گردنش را به زنجیر اطاعت تسلیم نکرده است.

هوش مصنوعی: گفتم اگر تو لطف کنی و با اراده بلندت، می‌توانم خواسته‌ای که دارم را بدست بیاورم.

هوش مصنوعی: گفت پیاده‌رو بمان، ای عزیز من، در صحبت کردن نباید بیش از حد طولانی کرد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که ای عزیز، من بیشتر از این نمی‌توانم به بزرگواری و مهرت اطمینان کنم.

هوش مصنوعی: هرگز تصور نمی‌کردم، ای عزیز و بزرگوار، که اینگونه خواهد شد.

هوش مصنوعی: از خدمت‌کردن به تو، حتی کمترین بنده نیز چنان شایسته می‌شود که در حضور تو احساس کند که بهترین عبادت را انجام می‌دهد.

هوش مصنوعی: فرمود یکی از خران که نژادش به حسین ابن محسن می‌رسد، از این رو که آن خر هرگز نگاهش به آسمان نیفتاده است.

هوش مصنوعی: از تارهای نازک و پیچیده‌ای که عنکبوت می‌سازد، زهرش به زمین می‌ریزد و از دمی که خارپشت دارد، به آسمان قدرت و استحکام می‌بخشد.

هوش مصنوعی: چشم‌های زیبای او همچون آهویی در دشت چین، و گوش‌هایش به مانند گوش‌های دختران قوم عاد است که راست و زیبا هستند.

هوش مصنوعی: به سرعت خادم رفت و این الاغ را آورد. گفتم برو تا سوار شوم، هر طور که می‌خواهد باشد.

هوش مصنوعی: من قدمی به جلو برداشتم و همین که قدم برداشتم، هیجان و شورش از عمق وجودش به اوج رسید و فریادش بلند شد.

هوش مصنوعی: گفتم چرا نمی‌آیی ای الاغ؟ گفت به قدری راه رفتم که پاهایم ز خستگی باز شده‌اند.

هوش مصنوعی: گفتم آیا تو نابینایی؟ گفت: آیا تو هم مثل من، به شدت ناپایدار و بی‌باور نیستی؟

هوش مصنوعی: گفتم اگرچه ما در مقابل هم ایستاده‌ایم، اما چه چیز باعث تفاوت من و تو می‌شود؟ آیا تجربه و دانش اوست.

هوش مصنوعی: با تکان دادن گوش چپ، گوش راست را نیز به حرکت درآورد و دم راست خود را بالا نگه داشت و پای عقب را به جلوتر آورد.

هوش مصنوعی: او به صدای بلند آواز سر داد و این دو شعر را با آهنگ انصاف و عدالت خواند.

هوش مصنوعی: ای بی‌خود، تو نه فقط کور هستی، بلکه کاملاً نادان و بی‌خبر هم هستی و من هم در جهل و نادانی قرار دارم. تو در ناتوانی‌ات به کمال رسیده‌ای و من هم در نادانی‌ام گرفتار شده‌ام.

هوش مصنوعی: برخواستم و عصا را به دست گرفتم مانند فرماندهان تا ز مهر انرژی بگیرم و به سمت نجات بروم.