بخش ۷۲

خواجه عبدالله انصاری » سخنان پیر طریقت » بخش ۷۲

پیر طریقت را از انفاس نیک بختان و بدبختان و فرق میان آنان پرسیدند، گفت: نفس بدبخت دود چراغی است کشته در خانه ای تنگ و بی در و نفس نیک بخت چشمه ایست روشن و روان در بوستانی آراسته به بر

تا جان در تن است و نفس را بر لب گذراست و هشیاری حاصل است از عبودیت چاره نیست راست است که طاعت به توفیق است لکن سعی و کوشش بگذاشتن روا نیست

بخش ۷۱: پیر طریقت گوید: آدمی هر چند کوشید با حکم خدا برنیامد، کوشش بنده بارد ازلی برنیامد عبادت او با داغ خدای برنیامد ایست ما با نه ایست حق بر نیامد جهد ما با مکر نهانی برنیامد مفلس گشتیم کسی را برما رحمت نیامد دنیا به سر آمد و اندوه ما بسر نیامد خدایا نصیب این بیچاره از این کار همه درد است مبارک باد که مرا این درد سخت در خورد است بیچاره آنکس که از این درد فرد است حقا که هر کس بدین درد ننازد ناجوانمرد است زیرا بخش ۷۳: پیر طریقت گوید: خدایا نور دیده آشنایانی روز دولت عارفانی چراغ دل مریدانی و انس جان غریبانی آسایش سینه محبانی نهایت همت قاصدانی مهربانا حاضر نفس واجدانی سبب دهشت والهانی نه بچیزی مانی که گویم چنانی آنی که خود گفتی و چنانکه گفتی آنی جانهای جوانمردان را عیانی و از دیده ها امروز نهانی

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پیر راه و معرفت را درباره تفاوت بین انسان‌های خوشبخت و بدبخت questioned کردند. او پاسخ داد که نفس بدبخت شبیه به دودی است که از چراغی خاموش در یک خانه تنگ و بدون درز به وجود آمده، در حالی که نفس نیکبخت مانند آبی زلال و روان است که در باغی زیبا و مرتب جریان دارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زندگی در وجود انسان ادامه دارد و او نفس می‌کشد و هوشیاری دارد، در عرصه بندگی و عبودیت، کاری جز حرافی و تلاش کردن ممکن نیست. درست است که موفقیت در اطاعت به لطف و توفیق الهی وابسته است، اما بی‌کوشش و تلاش، جایی ندارد.