بخش ۶۳

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌گوید: خدایا، چه چیزی را یاد کنم که تو خود تمام یادها هستی. من دلم را برای تو می‌دارم و همه موجودات را در نشانه‌های تو قرار داده‌ام. ای یادگار جان‌ها و یاد در دل‌ها و زبان‌ها، به لطف خود ما را به یاد بیاور و با یاد لطیف خود ما را شاد کن. آمین. خدایا، دردی دارم که تو تنها درمان آنی و در آرزوی آن حالت نیکو هستم که تو پایان‌دهنده‌اش هستی. من بندة آن ستایشی هستم که تو شایستة آنی. من در تو چه می‌دانم، تو می‌دانی. تو همان چیزی هستی که خودت گفتی و به همان شکل که گفتی، هستی.

هوش مصنوعی: در غیبت تو همه چیز برای من به هم ریخته است؛ لحظات شیرین زندگی‌ام تلخ و خوشی‌هایم ناچیز و بی‌ارزش شده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر در دنیا هزار آرزو و خواسته باشد، برای من همه آنها بی‌ارزش و حرام هستند، مگر آنکه نام تو در میان باشد.

هوش مصنوعی: من چه می‌دانستم که شادی همراه با رنج است و زیر هر ناکامی هزار گنج پنهان شده است. من چه می‌دانستم که زندگی در مردگی نهفته است و هدف همه در ناتوانی است. زندگی واقعی در دل است و مردگی در نفس. تا زمانی که درون خود نمیرم، به حقیقت زنده نخواهم شد. پس ای دوست، اگر دنبال زندگی هستی، باید بمیر. چه زیبا گفته است آن جوانمرد.

هوش مصنوعی: عشق ممکن است به سختی به زندگی یا نفس تازه‌ای اعتنا کند، همچنان که موش مرده دیگر شکار نمی‌شود.

هوش مصنوعی: خدایا، اگر من به سراغ تو بیایم، مرا تنها می‌گذاری، و اگر تو را ترک کنم، به دنبالم می‌گردی. پس نه می‌توانم با تو قرار بگذارم و نه از تو فرار کنم. کسی که به تو پناه می‌آورد، در واقع به سوی خودت می‌آید. خدایا، اگر تو را بخوانم، دورم می‌کنی و اگر از تو دور شوم، مرا می‌خوانی. پس در این سردرگمی چه باید بکنم؟ نه با تو آرامش دارم و نه بدون تو به چیزی می‌رسم؛ نه جایی برای بریدن از تو دارم و نه امید به رسیدن به تو. صدای فریاد من از توست که جان‌ها همه عاشق تو و دل‌ها همه در حیرت از تو هستند.

هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی و به من کمک کنی، می‌توانی مسیرم را هموار کنی.

هوش مصنوعی: از نیکی و محبت تو، می‌توانی درد من را التیام بخشی.