بخش ۴۴

خواجه عبدالله انصاری » سخنان پیر طریقت » بخش ۴۴

پیر طریقت گوید: توحید مسلمانان میان سه جمله است اثبات صفات بی افراط ونفی تشبیه بی تعطیل و بر ظاهر رفتن بی تخلیط حقیقت اثبات آنست که هر چه خدا گفت از خود بر بیان است و آنچه مصطفی فرموده از حق بر عیان است پس باید تصدیق و تسلیم در آن پیش گیری و بر ظاهر آن بایستی و آنرا مثل نزنی وبه خیال گرد آن نگردی که آنچه در علم خدا آید در خیال نیاید و باید از تفکر در آن بپرهیزی و تکلف و تأویل در آن نجوئی این است توحید که با آن به بهشت روند و از دوزخ برهند و از خشم حق آزاد شوند

اما توحید عارفان که زینت صدیقان است نه کار آب و گل است و نه جای بان و دل موحد عارف به زبان چه گوید که حالش خود زبان است توحید را چگونه تعبیر کند که با هر عبارتی عین بهتان است این توحید نه از خلق است بلکه آنرا از حق نشان است و در حقیقت رستاخیز دل وغارت جان است

بخش ۴۳: پیر طریقت گوید: او را به طلب نیابند، اما طالب یابدوتاش نیابد طلب نکند و هر چه به طلب یافتنی باشد فرومایه است یافت حق برای بنده پیش از طلب است اما طلب او نخستین پایه است عارف طلب از یافتن یافت نه یافتن از طلب چنانکه بنده فرمانبر و مطیع طاعت را از اخلاص یافت نه اخلاص از طاعت، سبب را از معنی یافت نه معنی از سبب؛ بارخدایا چون یافت تو پیش از طلب و طالب است پس بنده از آنرو در طلب است که بیقراری بر او غالب است و طالب در طلب است در حالیکه مطلوب پیش از طلب حاصل است اینک تو را کاری است بس عجب عجبتر آنکه یافت نقد شد و طلب برنخاست حق دیده ور شد و پرده عزت بجا است بخش ۴۵: پیر طریقت گوید: خدایا عارف تو را به نور تو میداند و از شعاع وجود عبارت نمی تواند موحد تو را به نور قرب می شناسد و در آتش مهر میسوزد از ناز باز نمی پردازد مسکین او که تو را به صنایع شناخت و درویش او که تو را به دلائل جست از صنایع آن باید جست که در آن گنجد از دلائل آن باید خواست که از آن زیبد حقیقت توحید بر زبان خبر چگونه آویزد؟ و استدلال و اجتهاد چسان به آن پیوندد؟ توحید عارف یافتن است در غفلت، ناخواسته درآمده و بنده با خود پرداخته و در مشاهده قریب و مطالعه جمع افروخته مهر ازل سود کرده و دو گیتی بزیان برده

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌گوید: توحید مسلمانان در سه نکته خلاصه می‌شود: اول، تأیید صفات خدا بدون افراط؛ دوم، نفی تشبیه بدون تعطیل؛ و سوم، ظاهر را بدون مخلوط کردن حقیقت در نظر گرفتن. باید به آنچه خداوند بیان کرده و آنچه پیامبر فرمود ایمان آورد و تسلیم شد. همچنین نباید به ظاهر آن شک کرد یا در مورد آن خیال‌پردازی کرد، زیرا آنچه در علم خداوند است، به ذهن نمی‌آید. باید از تفکر در آن خودداری کرد و از تفسیر و تأویل پرهیز نمود. این توحید است که انسان‌ها را به بهشت می‌برد و از دوزخ نجات می‌دهد و آنها را از خشم خدا رهایی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: توحید عارفان، که زیبایی راستگویان است، نه نتیجه دنیای مادی است و نه مکانی برای عشق و دل. کسی که به این وحدت دست یافته است، به گونه‌ای است که حال او خود بیانگر این وضعیت است. نمی‌تواند با کلمات این وحدت را توصیف کند، زیرا هر عبارتی در این زمینه، به نوعی دروغ خواهد بود. این توحید، از مخلوقان نیست، بلکه نشانه‌ای از حق است و در واقع، تجلی حضور قلبی و تسلط بر جان است.