مناجات شمارهٔ ۶

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۶

الهی! در جلال، رحمانی، در کمال، سبحانی؛ نه محتاج زمانی، و نه آرزومند مکانی، نه کس به تو ماند و نه به کسی مانی، پیداست که در میان جانی، بلکه جان زنده به چیزی است که تو آنی.

مناجات شمارهٔ ۵: الهی! ای کامکاری که دلِ دوستان در کنف توحید توست و ای کارگزاری که جانِ بندگان در صدف تقدیر توست! ای قهاری که کس را به تو حیلت نیست! ای جباری که گردن‌کشان را با تو روی مقاومت نیست! ای حکیمی که روندگانِ تو را از بلای تو گریز نیست! ای کریمی که بندگان را غیر از تو دست‌آویز نیست! نگاه دار تا پریشان نشویم و در راه آر تا سرگردان نشویم.مناجات شمارهٔ ۷: الهی! کجا بازیابم آن روز که تو مرا بودی و من نبودم؟ تا باز به آن روز رسم میان آتش و دودم. اگر به دو گیتی آن روز یابم بر سودم و اگر بودِ خود را یابم به نبودِ خود خشنودم.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خدای بزرگ و عالی، سرشار از رحمت و عظمت، نه به زمان وابسته‌ای و نه به مکان نیاز داری. هیچ‌کس نمی‌تواند به تو شبیه باشد و تو نیز به کسی شبیه نیستی. واضح است که تو در دل همه وجود داری و روح زنده به چیزی است که تو هستی.