مناجات شمارهٔ ۲۰۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۰۲

الهی نه جُز از شناخت تو شادی است نه جُز از یافت تو زندگانی، زندگانی بی تو، بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است.

غم کی خورد آنکه شاد و ما نیش تویی

یا کی مُرد او که زندگانیش تویی

در نیسیه آن جهان کجا دل بندد

آن کس که بنقد این جهانیش تویی

مناجات شمارهٔ ۲۰۱: الهی راهم نما بخود و باز رهان مرا از بنده خود، ای رساننده بخود برسانم که کسی نرسیده بخود، بار الها یاد تو عیش است و مهر تو سور، شناخت تو ملک است و یاد تو سرور، و صحبت و نزدیکی تو نور، جویندهٔ تو کُشتهٔ با جان است و یافت تتو رستخیز بی صور.مناجات شمارهٔ ۲۰۳: الهی ای یافته و یافتنی، از مست چه نشان دهند جُز بی خویشتنی همه خلق را محنت از دوری است و این بیچاره را از نزدیکی، همه را تشنگی از نایافت آب است و ما را از سیر آبی.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندا، جز در درک و شناخت تو هیچ شادی دیگری وجود ندارد و جز در یافتن تو زندگی واقعی وجود ندارد. زندگی بدون تو بردگی است و کسی که به تو متصل باشد هم زنده است و هم زندگی واقعی را تجربه می‌کند.