مناجات شمارهٔ ۲۰۳

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۰۳

الهی ای یافته و یافتنی، از مست چه نشان دهند جُز بی خویشتنی همه خلق را محنت از دوری است و این بیچاره را از نزدیکی، همه را تشنگی از نایافت آب است و ما را از سیر آبی.

ای عاشق دل سوخته اندوه مدار

روزی به مُراد عاشقان گردد کار

مناجات شمارهٔ ۲۰۲: الهی نه جُز از شناخت تو شادی است نه جُز از یافت تو زندگانی، زندگانی بی تو، بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است.مناجات شمارهٔ ۲۰۴: الهی ای دانندهٔ هر چیز و سازندهٔ هر کار و دارندهٔ هر کس نه کس را با تو انبازی و نه کس را از تو بی نیازی کار به حکمت می اندازی و به لطف می سازی، نه بیداد است و نه بازی بار خدایا بنده را نه چون و چرا در کار تو دانشی و نه کسی را بر تو فرمایشی، سزا ها همه تو ساختی و نوا ها همه تو ساختی نه از کس بتو نه از تو به کس، همه از تو بتو همه تویی و بس ف خلایق فانی و حق یکتا بخود باقیست.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 1

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای معبود که هم خود را می‌شناسیم و هم به دنبال تو هستیم، چه چیزی جز غفلت و بی‌خود بودن می‌تواند ما را از مستی دور کند؟ همه مردم از دوری تو رنج می‌برند و این بیچاره از نزدیکی تو، همه تشنگان از نایافتن آب می‌نالند و ما از سیراب شدن.