مناجات شمارهٔ ۲۰۱

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۲۰۱

الهی راهم نما بخود و باز رهان مرا از بنده خود، ای رساننده بخود برسانم که کسی نرسیده بخود، بار الها یاد تو عیش است و مهر تو سور، شناخت تو ملک است و یاد تو سرور، و صحبت و نزدیکی تو نور، جویندهٔ تو کُشتهٔ با جان است و یافت تتو رستخیز بی صور.

مناجات شمارهٔ ۲۰۰: الهی هر چه نشان می شمردم پرده بود و هر چه مایه می دانستم بهیده بود. ای کردگار نیکو کار آنچه بی ما ساختی بی ما راست دار و آنچه تو بر تاوی به ما مسپار.مناجات شمارهٔ ۲۰۲: الهی نه جُز از شناخت تو شادی است نه جُز از یافت تو زندگانی، زندگانی بی تو، بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پروردگارا، مرا به خود راهنما و از بندگی خود آزاد کن. ای کسی که ما را به تو می‌رسانی، کمکم کن به تو برسم، زیرا هیچ‌کس به تو نرسیده است. بار الها، یاد تو خوشی است و محبت تو جشن و جشنواره‌ای است. شناخت تو به معنای ملک و سلطنت است و یاد تو باعث خوشحالی است. نزدیکی و صحبت با تو نورانی است. جوینده‌ی تو کسی است که جانش را برای یافتن تو فدای می‌کند و آنچه او می‌یابد، قیام و احیایی بدون صورت است.