مناجات شمارهٔ ۱۷۴

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۷۴

الهی مران کسی را که تو خود خواندی ف آشکار مکن گناهی را که تو خود پوشیدی، کریما خود بر گرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که بر گرفتی مگذار و در سایهٔ لطف خود میدار و جُز به فضل و رحمت خود مسپار.

مناجات شمارهٔ ۱۷۳: الهی آن روز کجا باز یابم که تو مرا بودی و من نبودم تا بآ روز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آن روز را باز یابم بر سُودم و اگر بود تو خود را در یابم به نبود خود خشنودم. خدایا من کُجا بودم که تو مرا خواندی من نه منم که تو مرا ماندی.مناجات شمارهٔ ۱۷۵: الهی آب عنایت تو به سنگ رسید، سنگ بار گرفت، سنگ درخت رویانید درخت میوه بار گرفت چه درختی ؟ درختی که بارش همه شادی، مزه اش همه انس و بویش همه آزادی درختی که ریشهٔ آن در زمین وفا، شاخ آن برای رضا، میوهٔ آن معرفت و صفا، حاصل آن دیدار و لقا

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خدای من، کسی را که خودت او را به سوی خود دعوت کرده‌ای، از رحمت خود دور مکن. گناهی را که خودت در پوشش قرار داده‌ای، آشکار نکن. ای کریم، خودت بار گناهان او را برداشتی و هیچ‌کس نگفت که آن را بردار. حالا که این بار را برداشته‌ای، بگذار در سایه‌ی لطف و رحمتت باقی بماند و او را جز به فضل و رحمت خودت واگذار نکن.