مناجات شمارهٔ ۱۷۳

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۷۳

الهی آن روز کجا باز یابم که تو مرا بودی و من نبودم تا بآ روز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آن روز را باز یابم بر سُودم و اگر بود تو خود را در یابم به نبود خود خشنودم. خدایا من کُجا بودم که تو مرا خواندی من نه منم که تو مرا ماندی.

مناجات شمارهٔ ۱۷۲: الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت. خداوندا از آن تو می فزود و از آن بنده می کاست تا آخر همان ماند که اول بود راست.مناجات شمارهٔ ۱۷۴: الهی مران کسی را که تو خود خواندی ف آشکار مکن گناهی را که تو خود پوشیدی، کریما خود بر گرفتی و کس نگفت که بردار، اکنون که بر گرفتی مگذار و در سایهٔ لطف خود میدار و جُز به فضل و رحمت خود مسپار.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندا، آن روزی که تو در کنارم بودی و من از تو غافل بودم را کجا پیدا کنم؟ آن روزی که در میان آتش و دود بودم و هیچ به یاد تو نبودم. اگر بتوانم آن روز را در دو جهان بیابم، برایم سودی خواهد داشت و اگر تو را در آن روز بشناسم، با نبودن خودم هم خوشنود می‌شوم. ای خدا، من کجا بودم که تو مرا دعوت کردی؟ من که خودم نیستم، تو چرا به حضور من ادامه دادی؟