مناجات شمارهٔ ۱۷۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۷۲

الهی جلال عزت تو جای اشارت نگذاشت و محو اثبات تو راه اضافت برداشت تا گم گشت آنچه بنده در دست داشت. خداوندا از آن تو می فزود و از آن بنده می کاست تا آخر همان ماند که اول بود راست.

محنت همه در نهاد آب و گل ماست

پیش از دل و گل چه بود آن حاصل ماست

مناجات شمارهٔ ۱۷۱: الهی شاد بدانم که اول من نبودم تو بودی، آتش یافتنی با نور شناختن تو آمیختی، از باغ وصال نسیم قرب تو انگیختی، باران وحدانیت بر گرد بشریت تو ریختی به آتش دوستی آب و گل سوختی تا دیدهٔ عارف به دیدار خود آموختی.مناجات شمارهٔ ۱۷۳: الهی آن روز کجا باز یابم که تو مرا بودی و من نبودم تا بآ روز نرسم میان آتش و دودم اگر به دو گیتی آن روز را باز یابم بر سُودم و اگر بود تو خود را در یابم به نبود خود خشنودم. خدایا من کُجا بودم که تو مرا خواندی من نه منم که تو مرا ماندی.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 1

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندا، جلال و عزت تو به قدری عظیم است که نمی‌توان به آن اشاره‌ای کرد و وجود تو به قدری متعالی است که هر چیزی دیگری در مقایسه با آن بی‌ارزش می‌شود. به همین دلیل آنچه را که بنده در دست داشت، گم شد. تو همیشه بر افاضه و بخشش‌های خود می‌افزایی و بنده در عمل، چیزی از دست می‌دهد، اما در نهایت همان چیزی که از ابتدا وجود داشت، جاودانه باقی می‌ماند.