مناجات شمارهٔ ۱۵۱

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۵۱

الهی گرفتار آن دردم که داروی آنی، بندهٔ آن ثنایم که توت سزاوار آنی، من در تو چه دانم ؟ تو دانی. تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی(ص) گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد و آن گونه که تو بر نفس خوییش ثنا گفتی.

مناجات شمارهٔ ۱۵۰: الهی ای سزاوار ثنای خویش، ای شکر کنندهٔ عطای خویش ای شیرین نمایندهٔ بلای خویش، بنده به ذات خود از ثنای تو عاجز و بعقل خود از شناخت منّت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز.مناجات شمارهٔ ۱۵۲: الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشتهٔ دلها و یاد کردهٔ زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، من در درد و مشکلاتی گرفتار هستم که تنها تو می‌توانی درمانی برای آن به من بدهی. من بندهٔ ستایشی هستم که شایستهٔ توست. من در تو چه می‌دانم؟ تنها تو می‌دانی. تو همان هستی که خودت گفته‌ای، و همانطور که خودت بیان کرده‌ای، تو هستی. تو همان هستی که پیامبر(ص) گفت: من نمی‌توانم تو را به درستی ستایش کنم، و تو همانطور که خودت بر نفس خود ستایش کردی، هستی.