مناجات شمارهٔ ۱۵۰

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۵۰

الهی ای سزاوار ثنای خویش، ای شکر کنندهٔ عطای خویش ای شیرین نمایندهٔ بلای خویش، بنده به ذات خود از ثنای تو عاجز و بعقل خود از شناخت منّت تو عاجز و به توان خود از سزای تو عاجز.

مناجات شمارهٔ ۱۴۹: الهی چه خوش روزگاری است روزگار دوستان تو با تو، چه خوش بازاری است بازار عارفان در کار تو، چه آتشین است نَفسهای ایشان در یاد تو، چه خوش دردی است دَرد مشتاقان در سُوز شوق و مهر تو، چه زیباست گفت و گوی ایشان در نام نشان تو.مناجات شمارهٔ ۱۵۱: الهی گرفتار آن دردم که داروی آنی، بندهٔ آن ثنایم که توت سزاوار آنی، من در تو چه دانم ؟ تو دانی. تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی(ص) گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد و آن گونه که تو بر نفس خوییش ثنا گفتی.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندی که شایسته ستایش است و به خاطر نعمت‌هایت سپاسگزاریم، ای که سختی‌های خود را هم به شیرینی نشان می‌دهی. بنده بر این باور است که به ذات خود نمی‌تواند تو را به خوبی ستایش کند، و عقلش برای درک نعمت‌هایت کافی نیست و توانایی‌اش برای جبران شایستگی‌ها و پاداش‌های تو نیز ناکافی است.