مناجات شمارهٔ ۱۵۲

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۵۲

الهی چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود همه را فرا باد نهادم، ای یادگار جانها و یاد داشتهٔ دلها و یاد کردهٔ زبانها، بفضل خود ما را یاد کن و بیاد لطیفی ما را شاد کن.

مناجات شمارهٔ ۱۵۱: الهی گرفتار آن دردم که داروی آنی، بندهٔ آن ثنایم که توت سزاوار آنی، من در تو چه دانم ؟ تو دانی. تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی آنی، تو آنی که مصطفی(ص) گفت من ثنای تو را نتوانم شمرد و آن گونه که تو بر نفس خوییش ثنا گفتی.مناجات شمارهٔ ۱۵۳: الهی جُز از شناخت و تو شادی نیست و جُز از یافت تو زندگانی نه، زندهٔ بی تو چون مُردهٔ زندانی است و زنده به تو زندهٔ جاودانی است.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، چه طور تو را یاد کنم در حالی که خودت تمام یادهایم هستی. من برای نشان دادن خودم، همه را در برابر تو قرار داده‌ام. ای یادگار جان‌ها و یاد تو در دل‌ها و زبان‌ها، به کمک و لطف خود ما را به یاد بیاور و با یاد لطیف خود، ما را شاد کن.