مناجات شمارهٔ ۱۴۱

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۴۱

الهی نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم، بویی از حزینهٔ دوستی یافتیم به پادشاهی سر عالم ندا کردیم، برقی از مشرق حقیقت تافت آب گل کم انگاشتیم.

مناجات شمارهٔ ۱۴۰: الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سُود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که بفضل خود افگنی مرا در روز بهی.مناجات شمارهٔ ۱۴۲: الهی هر شادی که بی تو است اندوه است هر منزلی که نه در راه تو است زندان است هر دل که نه در طلب تو است ویران است. یک نفس با تو بدو گیتی ارزان است یک دیدار از تو بهزار جان رایگان است.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: نسیمی از باغ دوستی وزید و ما دل‌مان را برای این دوستی فدای آن کردیم. در نتیجه، عطری از هزینه‌های دوستی استشمام کردیم و به پادشاهی جهان ندا سر دادیم. نوری از مشرق حقیقت تابید و ما آب کم‌ارزش گل را نادیده گرفتیم.