مناجات شمارهٔ ۱۴۰

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۴۰

الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سُود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که بفضل خود افگنی مرا در روز بهی.

مناجات شمارهٔ ۱۳۹: الهی اگر کسی بترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، اگر کسی ترا به جُستن یافت من بگریختن یافتم. خداوندا چون وجود تو پیش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است که بیقراری بر او غالب است، عجب آنست که یافت نقد شد و طلب بر نخاست حق دیده ور شد و پردهٔ غزت بجاست.مناجات شمارهٔ ۱۴۱: الهی نسیمی از باغ دوستی دمید دل را فدا کردیم، بویی از حزینهٔ دوستی یافتیم به پادشاهی سر عالم ندا کردیم، برقی از مشرق حقیقت تافت آب گل کم انگاشتیم.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، چه خوب می‌شود اگر دل مرا به شوق بگشایی و آرامشی برای جانم قرار دهی. من در جستجوی سود و بهره هستم ولی دستانم از نعمت و مایه خالی است. مگر اینکه به لطف و کرم خود، روزی خوب به من عطا کنی.