مناجات شمارهٔ ۱۳۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۳۹

الهی اگر کسی بترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، اگر کسی ترا به جُستن یافت من بگریختن یافتم. خداوندا چون وجود تو پیش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است که بیقراری بر او غالب است، عجب آنست که یافت نقد شد و طلب بر نخاست حق دیده ور شد و پردهٔ غزت بجاست.

مناجات شمارهٔ ۱۳۸: الهی تا بنده را خواندی بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید قدر او پیداست کیسه تهی و باد پیماست، این کار پیش از آدم و حواست، و عطا بیش از خوف و رجاست اما آدمی بسبب دیدن مبتلاست، به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود به جفاست.مناجات شمارهٔ ۱۴۰: الهی چه شود که دلم را بگشایی و از خود مرهمی بر جانم نهی، من سُود چون جویم که دو دستم از مایه تهی، مگر که بفضل خود افگنی مرا در روز بهی.

اطلاعات

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خدا، اگر کسی تو را طلب کند، من خود این طلب را از تو یافته‌ام. اگر کسی به دنبال تو برود، من فرار را انتخاب کرده‌ام. پروردگارا، چون وجود تو پیش از هر جست‌وجو و جست‌جوگر است، کسی که به دنبال توست به خاطر بی‌قراری‌اش در این مسیر است. جالب اینجاست که وقتی چیزی پیدا می‌شود، دیگر نیازی به جست‌وجو نیست. حق، بینا و روشن است و حجاب عزت در اینجا باقی مانده است.