مناجات شمارهٔ ۱۳۸

خواجه عبدالله انصاری » مناجات نامه » مناجات شمارهٔ ۱۳۸

الهی تا بنده را خواندی بنده در میان مردم تنهاست و تا گفتی بیا هفت اندام او شنواست از آدمی چه آید قدر او پیداست کیسه تهی و باد پیماست، این کار پیش از آدم و حواست، و عطا بیش از خوف و رجاست اما آدمی بسبب دیدن مبتلاست، به ناز کسی است که از سبب دیدن رهاست و با خود به جفاست.

ای دوست بجملگی تو را گشتم من

حقا که دراین سخن نه ذوق است و نه فن

گر تو ز خودی خود برون جستی پاک

شاید صنما بجای تو هستم من

مناجات شمارهٔ ۱۳۷: الهی تو موجود عارفانی، آرزوی دل مشقانانی، یاد آور زبان مدّاحانی، چونت نخوانم که نیوشندهٔ آواز راعیانی ف چونت نستانم که شاد کنندهٔ دل بندگانی، چونت ندانم که زین جهانی و دوست ندارم که عیش جانی مناجات شمارهٔ ۱۳۹: الهی اگر کسی بترا بطلب یافت من خود طلب از تو یافتم، اگر کسی ترا به جُستن یافت من بگریختن یافتم. خداوندا چون وجود تو پیش از طلب و طالب است طالب از آن جهت در طلب است که بیقراری بر او غالب است، عجب آنست که یافت نقد شد و طلب بر نخاست حق دیده ور شد و پردهٔ غزت بجاست.

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:رباعی

منبع اولیه: سید جابر موسوی

تعداد ابیات: 2

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: خداوندا، وقتی که بنده‌ات را صدا زدی، او در میان مردم احساس تنهایی می‌کند و هر زمان که گفتی بیا، اندام‌های او در شنوایی هستند. ارزش انسان مشخص است، زیرا او هیچ ندارد و در حال پرواز است. این وضعیت پیش از وجود آدم و حوا نیز رخ داده است. بخشش خداوند بیشتر از ترس و اضطراب است، اما انسان به خاطر مشاهده و دیدن دچار مشکلات و رنج‌ها می‌شود. این حالت به گونه‌ای است که برخی افراد به خاطر ناز و زیبایی که دارند، از عواقب دیدن آزادند، اما در درون خود با دل‌نگرانی و سختی دست و پنجه نرم می‌کنند.