موعظهٔ پنجم - در نکوهش دنیای دنی و سرزنش از ظلم و تعدی و ناپایداری این ستمکار و بیمداری جور اشرار

هوش مصنوعی: عزیز من، این دنیا جایی دائمی نیست و انسان در نهایت برای مرگ آماده می‌شود. دنیا مانند چاهی تاریک و راهی باریک است. وای بر کسی که چراغ ایمان را خاموش کند و بار گناهان را به دوش بگیرد.

هوش مصنوعی: نگذار که آه و ناله‌های فقیران به آسمان برسد و ملائکه را به تکلیف بیندازند.

هوش مصنوعی: آیا از زخم زدن به دل یتیمان نمی‌ترسی، در حالی که پیرانی که دلشان پر از درد است، می‌توانند به تو آسیب بزنند؟

هوش مصنوعی: از آن ناله صبحگاهی دوری کن، زیرا اگر بر کوه بچکد، روزنی باز می‌شود و ساز و سازی به‌پا می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر در نیمه شب صدای او بلند شود، هزار نفر مثل تو را از خانه و کاشانه‌شان بیرون می‌کند.

هوش مصنوعی: هرچند که تو هزاران زره فولادین بپوشی، اما دل‌سوزی و درد فقیر چنان در تو اثر می‌گذارد که مثل موم نرم و ذوب می‌شود.

هوش مصنوعی: هزار خطری وجود دارد و تیغ‌های زهرآلود برای کسی که خود را بالاتر از دیگران می‌داند به سویش نشانه رفته است.

هوش مصنوعی: ای ظالم، بر سر کسی که مظلوم است، فخر مکن و به او زور نزن، زیرا ممکن است روزی مشکلات زمانه بر سر تو آید و تو را دچار دردسر کند.

هوش مصنوعی: در دل این فرد رنج‌کشیده، جراحتی وجود دارد. به یاد داشته باش که روز حساب و جزا در پیش است و او با تو به حساب خواهد پرداخت.

هوش مصنوعی: اگر فرد ستم‌دیده درخواست کمکش را نادیده بگیرد، جزا دهنده خود می‌تواند او را به عذاب و مجازات برساند.

هوش مصنوعی: از دست ظلم و ستم انسان‌های پست و بی‌فرهنگ، به درگاه خداوند پناه می‌برم؛ چرا که اگر حتی شخصی ناچیز و بی‌قدر هم به من آسیب برساند، خداوند با رحمتش مرا مورد لطف و نوازش قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: هرچند ظلم در دنیا زیاد است، اما پایان می‌یابد و ظالم هرچند که قوی و ستمگر باشد، در نهایت به سرانجام می‌رسد. پس، از آزار دیگران دوری کن، زیرا در نهایت عاقبت کار بر آنها روشن خواهد شد. تلاش کن که در زمان‌های سخت به اشتباه نیفتی.

هوش مصنوعی: ای ستمکار، فکر کن به آن روز تاریک که به خاطر ستمت، از مقام و جایگاه خود به عذاب و زشتی سقوط خواهی کرد.

هوش مصنوعی: به‌جای اینکه به من حقارت بنگری، او از یادآوری آن روز با تمسخر به سوی تو نگاه می‌کند.