شمارهٔ ۲۵۹

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۲۵۹

الهی، گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باونگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم:

پر آب دو دیده و بس آتش جگرم

بر باد دو دستم و پر از خاک سرم

چون باو نگرم گویم:

چه کند عرش که او غاشیه من نکشد

چون بدل غاشیه حکم و قضای تو کشم

بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم

شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم

شمارهٔ ۲۵۸: الهی چون با خود نگرم و کردار ز خود بینم گویم از من زارتر کیست؟ و چون با تو نگرم و خود را در بندگی تو بینم گویم از من بزرگوارتر کیست؟شمارهٔ ۲۶۰: الهی تو آنی که خود گفتی و چنانکه خود گفتی چنانی عظیم شأنی و بزرگ احسانی، عزیز سلطانی، دیان و مهربانی، هم نهانی و هم عیانی، دیده را نهانی وجانرا عیانی من سزای تو ندانم و تو دانی

اطلاعات

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 1

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

الهی، گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باونگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم:

هوش مصنوعی: ای خداوند، گاهی که به خودم فکر می‌کنم، تمام وجودم پر از درد و نیاز می‌شود و گاهی که به تو می‌اندیشم، حس می‌کنم در خودم راز و زیبایی وجود دارد. وقتی به خودم می‌نگرم، به این نتیجه می‌رسم که...

بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم

شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم

هوش مصنوعی: از لبانم بوی جان و زندگی به مشام می‌رسد، زیرا می‌خواهم دربارهٔ تو صحبت کنم. همچنین از دلم به‌سان شاخه‌ای از گل، احساسات شگفت‌انگیزی نسبت به تو جوانه می‌زند، حتی اگر در این مسیر درد و رنج بسیاری بکشم.