شمارهٔ ۱۹۸

خواجه عبدالله انصاری » مناجات پیر انصار » شمارهٔ ۱۹۸

الهی تو آنی که نور تجلی بر دلهای دوستان تابان کردی و چشمه های مهر در سر ایشان روان کردی، تو پیدا و به پیدائی خود در هر دو گیتی ناپیدا کردی، ای نور دیده آشنایان و سوز دل دوستان و سرور جان نزدیکان، همه تو بودی و توئی، تو نه دوری تا ترا جویند نه غافل تا ترا پرسند نه تو را جز بتو یابند

شمارهٔ ۱۹۷: الهی کار تو بی ما به نیکوئی در گرفتی، چراغ خود را بی ما به مهربانی افروختی، خلعت نور از غیب بی ما، به بنده نوازی فرستادی، چون رهی را به لطف خود به این آرزو آوردی چه شود که به لطف خود ما را به سر بری شمارهٔ ۱۹۹: الهی هرچه نشان میشمردم پرده بود و هرچه مایه میدانستم بیهده بود

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: ای خداوند، تو آن کسی هستی که نور تجلی‌ات بر دل‌های دوستان تو می‌تابد و چشمه‌های محبت را در وجودشان جاری می‌سازی. تو در همه جا حاضر و ناپیدایی، ای نور چشمان آشنایان و گرما بخش دل‌های دوستان و شاداب‌کننده جان نزدیکان. همه چیز از توست و تو هستی. نه تو دوری که دیگران به دنبالت بگردند و نه غافلی که از تو بپرسند. هیچ‌کس جز تو را نخواهد یافت.