شمارهٔ ۸

هوش مصنوعی: من که هر شب به خاطر خیال تو به شدت غمگین و آشفته‌ام، چطور می‌توانم بار عشق دیگران را هم به دوش بکشم؟

هوش مصنوعی: اگر همچون آسمان دور شوم و به دور این جهان بچرخم، در نهایت در سراب قرار می‌گیرم. اگر هم مثل آسمان ناله کنم، این ناله‌ها به سمع آسمان خواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر در وجود من چیزی جز عشق تو وجود داشته باشد، من جان خود را از این میان بیرون می‌کشم.

هوش مصنوعی: زیرا در غم عشق تو مانند ظهیر، از دردی که دارم دستم را نمی‌توانم بلند کنم. همچنان که شفق سرخی خود را تا گریبان می‌کشد، من نیز دامن خود را در خون اشک‌هایم فرو می‌برم.