شمارهٔ ۸۳

یغمای جندقی » منشآت » بخش دوم » شمارهٔ ۸۳

مدت غذای مستمره مطبخ صاحب اختیار طولی دارد، در خانه ما هم ماحضری از الوان نعمت جز خون دل و لخت جگر نیست، ولی الحمدلله در دولت منزل سرکار خربزه و ماست که همان مصلحت شما و ماست هست مرا مرخص کن بیایم و لقمه ای دو خورده شکر نعمت کرده به جهنم واصل شوم، یعنی، فرد:

زخانه توکشم رخت سوی خانه خویش

نهم رخی به رخ دلبر یگانه خویش

شمارهٔ ۸۲: فدایت گردم آنوقت که بیدار وصل مژده احضار بودم، دیده عزیزت چون بخت شوخ چشم من در خواب بود و کنون که بخت بلندم را دیده از خواب غفلت برآمده مهیای دیدن یکی از دوستان بیدار بختم که تازه رخت بدین سامان کشیده.اگر نروم البته خواهد رنجید و یقین دارم سرکار خداوند را از تخلف این بنده غبار رنجش بر ساحت خاطر همایون نخواهد نشست، اگر حیاتی باشد فردا صبح سعادت اندوز محفل فیروز خواهم شد زیاده چه عرض شود.شمارهٔ ۸۴: رسول خوب و مراسله مرغوب محبوب واصل، چندان لب و دیده بر بیاض آن و سواد این سودم که آن چون روی بخت من سیاه و این چون دیده ملازمان سفید شد، درباب قبا و چکن رخت به خانه خیاط کشیده جامه مطالبت بر انداختم بر قامت قبولش قصیرآمد، زیرا که در مطالبه اجرت دست و بغل گشاده به ذراع دراز نفسی و مقراض تند زبانی نپیموده گز می کرد و گز نکرده می درید، چندان درید و دوخت که پیراهن صبرم قبا گشت. دیدم چنانچه سر سوزنی ار خالق کهنه او را حوار انگاشته خیاطه مثال باریک شده سوراخ به سوراخش کشم، مادام ظهور حتی جمل فی سم الخیاط، سر ما بی کلاه خواهد بود، لاجرم کیک مناظرت از شلوارش برآوردم و پنبه وارش پوشیده دستش از شال کوتاه کردم، پولش دادم و گرفتم و به رسول سپردم و رفتم سگ یوسف عذار طریق مصر وصال را چون صیت حسن زلیخا پی سپر آمده، قطعه:

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل/قصیده/قطعه

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 1

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: در این متن، اشاره به این است که متاسفانه در خانه ما چیزی جز مشکلات و ناملایمات وجود ندارد. اما با این حال، به لطف خدا، در محل زندگی‌ام حداقل میوه و ماست داریم که برای ما خوب است. بنابراین، اجازه بدهید تا من به آنجا بروم و لقمه‌ای بخورم و با رضایت خاطر به زندگی‌ام ادامه دهم، هر چند اگر هم به بدبختی منجر شود.

زخانه توکشم رخت سوی خانه خویش

نهم رخی به رخ دلبر یگانه خویش

هوش مصنوعی: از خانه تو به سوی خانه خودم می‌روم و چهره‌ای از دلبر یگانه‌ام را به یاد می‌آورم.