خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۶۱

یغمای جندقی » دیوان اشعار » غزلیات ناتمام » شمارهٔ ۶۱

به نگاهی چه جوان از ره و چو پیر ببردی

دل پیران و جوانان به دو نخجیر ببردی

تویی آن نسخه جامع که دل صوفی و زاهد

به محبت بر بودی و به تزویر ببردی

من ز جور تو برم داد به دیوان عدالت

که چرا زود نکشتی و چرا دیر ببردی

دل بدان طره و ابرو به خدا خود نسپردم

که به شمشیر گرفتی و به زنجیر ببردی

شمارهٔ ۶۰: چرب و شیرین، نغز و رنگین دل پذیری جان گواری

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن (رمل مثمن مخبون)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

به نگاهی چه جوان از ره و چو پیر ببردی

دل پیران و جوانان به دو نخجیر ببردی

هوش مصنوعی: با یک نگاه، جوانان را مانند پیران تحت تأثیر قرار دادی و دل همه را به دنبال خود کشاندی.

تویی آن نسخه جامع که دل صوفی و زاهد

به محبت بر بودی و به تزویر ببردی

هوش مصنوعی: تو همان نسخه‌ای هستی که دل‌های صوفی و زاهد را با محبت پر کرده و آنها را به تزویر و نیرنگی می‌کشانی.

من ز جور تو برم داد به دیوان عدالت

که چرا زود نکشتی و چرا دیر ببردی

هوش مصنوعی: من از ظلم تو به دادگاه مراجعه کردم و گفتم چرا خیلی زود مرا رنجاندی و چرا دیر به من آرامش نمی‌دهی؟

دل بدان طره و ابرو به خدا خود نسپردم

که به شمشیر گرفتی و به زنجیر ببردی

هوش مصنوعی: من به آن مو و ابرو خداوند نمی‌سپارم، زیرا تو با شمشیر به من حمله کردی و مرا به زنجیر کشید‌ه‌ای.