بخش ۳۷ - صفت رمّال

هوش مصنوعی: درباره‌ی حال و روز من، غم و اندوهم به حدی است که حتی پیشگو هم از آن باخبر است.

هوش مصنوعی: آن شوخ، مانند گلی خوش‌بو است که به یک باره زندگی‌اش را در دوش‌اش جمع کرده و به سفر رفته است.

هوش مصنوعی: دل من که تنها برای عشق و معشوق ساخته شده، مانند خانه‌ای بدون دیوار و حفاظ است که به آسانی ویران و تخریب می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی او را می‌بینم چشمانم پر از اشک می‌شود و مانند شمعی که به سمت پایین ذوب می‌شود، گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت او، احساسات و وجود من به شدت درگیر شده و مانند آب و آتش به هم متصل شده‌اند.

هوش مصنوعی: دوستان من به خاطر غم و اندوهی که به دوش دارم مرا سرزنش می‌کنند و من از این جمعیت خجالت‌زده شده‌ام.

هوش مصنوعی: دلم از غم دوستی پر از درد و رنج است، حالا در عشق چه باید بکنم؟ این مسیر همین‌گونه است.