شمارهٔ ۱۴ - پیشوای خلق

هوش مصنوعی: ای سرزمین پاک تو، محل تجمع مردم است! جایت از بهترین بهشت‌ها هم برتر و بی‌تردید است.

هوش مصنوعی: هر صبح و شب، گروهی از فرشتگان از آسمان می‌آیند و دور آرامگاه تو به دور می‌چرخند.

هوش مصنوعی: ای پادشاه! تویی که ستاره‌ها از رنج تو متاثرند، و تو همان کسی هستی که برای پیروزی در نبرد به خداوند بزرگ پناه می‌بری.

هوش مصنوعی: اگر سیمرغ به برق ذوالفقار تو نگاه کند، تمام بال و پرش به پشت قاف خواهد سوخت.

هوش مصنوعی: آتش ظلم ستمگران زندگی آن‌ها را به باد خواهد داد، همان‌طور که وقتی تیغ دو لبه از غلاف بیرون می‌آید، آتش به جان خرمن می‌افتد.

هوش مصنوعی: از ترس تو، شیر آسمان مانند بید می‌لرزد و گاو زمین به خاطر هراس تو، به خاک می‌افتد.

هوش مصنوعی: وقتی که تیغ تو به سرعت از بدن دشمن عبور کند، به خاطر ترس و وحشت، زمین شکاف برمی‌دارد.

هوش مصنوعی: با یک اشاره و حرکتی می‌توانی او را متوقف کنی، حتی اگر چرخ دنیا از اطاعت تو سرپیچی کند.

هوش مصنوعی: در جایی که قنبر از مقام و بزرگی خود سخن می‌گوید، پادشاهان به خدمتگزاری او اعتراف می‌کنند.

هوش مصنوعی: ای پیشوای مردم، دربارهٔ رهبری تو لعنت بر کسانی که موجب ایجاد اختلاف شدند.

هوش مصنوعی: ای شاه! از محبت خود به «ترکی» دریغ نکن، زیرا که او به خاطر دوستی تو به زندگی‌اش خاتمه داده است.

هوش مصنوعی: ای شخته‌النّجف، تو خود از حال من آگاهی! می‌خواهم در آستانه تو مشغول عبادت و تقرب شوم.

هوش مصنوعی: جایی که خداوند تو را ستایش می‌کند، چگونه تو با ستایش خود به خودفروشی می‌پردازی؟