شمارهٔ ۱۲۷ - نکهت عنبر

هوش مصنوعی: کسانی که به خاطر عشق تو به من طعنه می‌زنند، ای کاش آن‌ها نیز مانند من عاشق و دل‌باخته می‌شدند.

هوش مصنوعی: اگر شما هم مثل من امروز عاشق و دیوانه شده بودید، دیگر به دیوانگی من نمی‌خندیدید یا طعنه نمی‌زدید.

هوش مصنوعی: حال و روز دل یک مرغ گرفتار را چه کسی می‌داند؟ مرغی که هرگز در بند نیفتاده است.

هوش مصنوعی: ای چهره‌ات را مانند آتشی روشن نشان بده تا عشق و اشتیاق ما را بسوزاند و با آن احساسات، برای تو نوری و جلالی بیافرینیم.

هوش مصنوعی: از چشم حسودان و بداندیشان بترس، زیرا نگرانم که به تو آسیبی برسانند.

هوش مصنوعی: تو به قدری زیبا و دلربا هستی که از سر تا پا دل هر کسی را می‌ربایی! تو مثل نی قند هستی یا تاجری که قند می‌فروشد.

هوش مصنوعی: از نسیم صبحگاهی می‌شنوم که بوی خوش عنبر در زلف‌های تو موج می‌زند، گویی مدتی است که در کنار تو زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: ای فرمانده قافله! خبر نداری که مسکین و درمانده از قافله عقب مانده و بر پشت اسبی ناتوان گرفتار شده است.

هوش مصنوعی: آن کسی که مرا از عشق تو نصیحت می‌کند، نمی‌داند که من در دلِ خود دیوانه‌ای دارم که هیچ پند و نصیحتی را نمی‌پذیرم.

هوش مصنوعی: هرگز کسی نمی‌تواند از چنگال تو فرار کند، زیرا زلف‌های تو همچون کمند، او را به خود کشیده است.