شمارهٔ ۴۵ - نوایی

غم او در دل به آرامی و به زیبایی نشسته است، مانند اینکه لیلی با زینت و شکوه بر روی کجاوه(تخت روان) می‌نشیند.

به دنبال محمل [لیلی](هودج، اتاقک مانندی که روی شتر می‌بستند) آن‌قدر می‌گریم که صحرا از آب اشک‌های من به گِل‌زاری بدل شود و شتر او از رفتن در گل بماند.

اگر خار به پایم برود هرچند سوزنده باشد ولی به آسانی بیرون می‌آورم. با دردی که همچون خاری بر دلم فرو شده، چه کنم؟!

به آرامی به دنبال شترش رفتم، زیرا نگران بودم که گرد و غباری به پرده‌ی محمل(اتاقک روی شتر) او نشیند.

دل مرا را نرنجان، زیرا این دل همچون پرنده‌ای آزاد و وحشی است، اگر برخیزد به سادگی بر بام نمی‌نشیند.

هوش مصنوعی: چه تعجبی دارد اگر گلی بخندد وقتی سروی در این باغ پایش به گل‌ها می‌نشیند؟

به جشن و محفل محبت(نوعی محفل همگانی که مشابه پیشرفته‌ی آن سماع را داریم) می‌بالم، جایی که در آن، نادار و دارا روبروی هم می‌نشینند. چراکه مقامات دنیا در آنجا بی‌معنی است.

هوش مصنوعی: هرگز در دنیا درمانگر را در جستجوی خواسته‌هایش گم نکن، زیرا کسی که میان دو مقصد نشسته، به هیچ یک نمی‌رسد.