شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: به یاد آور ای ظالم که روزی ممکن است حال کسی را که خاکسار و خاک‌نشین است، به یاد بیاوری، وقتی بادی از سمت کوی تو عبور کند و گرد و غباری به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی در این باغ درختی کاشته، که به ثمر نشسته است، اما درخت ما هیچ میوه‌ای به بار نیاورده است.

هوش مصنوعی: ما در جایی نشسته‌ایم و غرق در افکار و احساسات هستیم، در حالی که تو در گوشه‌ای آسوده و راحت به سر می‌بری.

هوش مصنوعی: چشمم پر از اشک حسرتم است و دل من مانند دشتی بی‌انتها و باری دیگر، دریایی بی‌کران را حس می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که در مکانی به انتظار وعده‌ای نشسته باشد، از وضعیت و حال ما باخبر است و در مسیر انتظار قرار دارد.

هوش مصنوعی: هیهات که عمرم به پایان رسید و هیچ بهره‌ای از تو نصیبم نشد، نه از زیبایی‌های پنهان و نه از مهربانی‌های آشکار.

هوش مصنوعی: ای معشوق، کشتی‌ام را نجات بده و خونم را از خودت ببخش. تنها یک بار بر مزارم قدم بگذار.

هوش مصنوعی: بهترین پزشکان را برگزیده‌ام، اما از درد جدایی و دوری رنج می‌برم؛ یاری انتخاب کردم که به جدایی علاقه‌مند است.