گئتمه ترسا بالاسی

اجازه بده شب عروسی من نیز با تو بیایم و زمانی که آرایشگر تو را آرایش می‌کند به تماشایت بنشینم.

تو در این شب مهتابی یک سرو باش که به گشت آمده است. اجازه بده من هم پشت سرت مانند سایه بیایم.

به من نیز با آن چشم شهلا نگریستی. منِ سیه‌روز جرئت نکردم یک کلمه به تمنا بیایم.

من اگر در جهنم هم با تو سر به بالین بگذارم هیچ برنمی‌خیزم که به بهشت بروم.

اگر در شکم مادر با تو دوقلو بودم نمی‌خواستم زاده شده و به این دنیا بیایم.

هنگامی که شب‌ها تو در خواب بهشت را می‌بینی من هم در بهشت پرنده می‌شوم که به آن رویا بیایم.

مانند باران سال‌های قحطی اشک چشممان خشک شده است. در کوی عشق تو باز باید به مصلا بیایم.

چه می‌شود تو هم مثل آهوهایی که به صحرا می‌روند به صحرا بروی و من هم مثل کسانی که به شکار می‌روند به صحرا بیایم؟ 

اگر تو از خدایت نترسی و ترسا(مسیحی) باشی، ترسم آن است که من نیز به مسیحیت بگرایم

همچون شیخ صنعان که سال‌ها خوک چراند، برای دیدن تو به نیایشگاه مسیحیان بیایم.

نه ای زیبا! نفهمیدم، نفهمیدم! اصلاً من مسجدم را رها کرده با تو به کلیسا بیایم.

بیا به طور تجلی برویم. تو جلوهٔ طور شو. من هم مانند موسی به آن طور تجلی بیایم.

شعر شهریار شیری‌ست شمشیر به دست. که می‌گوید من به جنگ چنین شیری بروم؟