ناز ایله میسن

خیلی‌ها رنجیدند که تو به آن‌ها ناز کرده ای، من هم از این رنجیده ام که به من کم ناز کرده ای.

برای این دل ویران من ناز کردی ای سلطان! . خانه‌ات آباد باد که با این درویش نیاز کردی.

در هر نگاه مژگانت را همچون مضراب می نوازی. باری به نوای این دل شکستهٔ من گوش کن که آن را به سازی بدل کرده ای

روسری از سر باز کن. سوسن و سنبل را افشان کن. تو عید مایی. زمستان را بهار کردی.

تو آفتاب شو بگذار غممان در کوه برف شود و آب شود. اگرچه کار مرا سوز و گداز کردی.

من حال نوشتن غزل به این معنا را نداشتم. تو همچون کودک بازیگوشی این پیرمرد را فرفره‌باز کردی.

کاکل گیسویت در سرت تاب خورد؛ آن را مانند تاج به میان ببند. از تِلی سرخ‌رنگ آن را منگوله‌ای گل‌دار کردی.

آن سرخ‌رنگ دشت مغان است لبالب خوابید. چشم گریان مرا آنجا همچون رود ارس کردی.

این زیبایی که خدا آن را به تو در جهان داده هرقدر ناز کنی ناز بکن که کم کردی.

مرا با این سوز راندی و دور کردی، می‌دانم. میانه‌ات را با یک پاره نامرد ساز کردی.

چشمه‌ای که در آن وضو گرفته‌ای خون مسیح است. نمی‌دانم در کدام کلیسا نماز خواندی.

من اگر در پردهٔ عشیران بخوانم پنجه‌ام عراق می‌نوازد. زیبای من از وقتی وارد زند شده‌ای حجاز را ترک کرده‌ای.

ای شاعر تازه پا گرفته ! این دریای معنی را هر چقدر ژرفتر خواهی ببینی بی انتهاست. اگر هم این کند و کاو را ادامه بدهی نهایتا مانند اینست که گردن اردک را بکشی که غاز میشود... یعنی معانی زیباتر و قویتر میشود

هوش مصنوعی: زلف و خط رویت به قدری زیباست که نمی‌توان تو را از یاد برد. آنچنان که گویی در میان عاشقان، تو بی‌نظیری و با سحر خیز و دلربا به نظر می‌رسی.

بیا! کعبه‌ای که من می‌خواهم ویران نمی‌شود و بلند می‌شود. اگر از آغاز کج بروی پایان را تراز کردی.

از خط خالت مشقم را گرفتم قرآن می‌نویسم. با این حقیقت مرا اهل مجاز کردی.

ای ستاره تو مرا خوب می‌شناسی چرا که سحرگاه افق را خلوت کرده و به راز و نیاز می‌پردازی.

شهریار را آوارهٔ کوه کرده چون سنگ غلتاندی. انصافاً محمود را ایاز کردی.