غزل شمارهٔ ۹۶ - وحشی شکار

هوش مصنوعی: تا کی باید در انتظار تو باشم و با گریه از تو بگویم؟ پس از این همه چشم‌انتظاری، برگرد و به سراغم بیا.

هوش مصنوعی: دیشب در حین نوازش ساز، به یاد زلف تو بودم و غم روزهای سخت زندگی‌ام را برای خودم روایت می‌کردم.

هوش مصنوعی: دیشب از دل ناآرام و ناسازگار خود خیلی شکایت کردم، در حالی که در آن زمان، دل من باید با آرامش و سازگاری می‌بود.

هوش مصنوعی: همه نور من به پایان رسید و حتی ستاره‌ها هم خاموش شدند. هیچ چشمی باقی نمانده تا شب‌زنده‌داری‌ام را ببیند.

هوش مصنوعی: گفتی هواى باغ‌ ها و گل‌هاى زیبا در ری دل‌انگیز است، اما خیال کرده‌ای که من دلداده و شیداى زیبایى‌ها هستم.

هوش مصنوعی: طبیعت من به گونه‌ای نیست که مانند یک آهو در دام بمانم، بلکه مانند شیری هستم که شیوهٔ شکار وحشیانه‌ام را دنبال می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم در برابر سرزنش‌ها تسلیم شوم و از زیر فشارها زور بر گردن گرفتن بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: دلم نمی‌آید که بدون تو زندگی کنم، اما تا وقتی زنده‌ام، همین احساس شرم برایم کافی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق تو بر سر من مانند تاج است، ای غزال زیبا، در شهر شعر و غزل، من پادشاهی می‌کنم.