غزل شمارهٔ ۸۶ - نگین گم شده

هوش مصنوعی: وقتی که گلچین می‌آید و تو ای گل من در باغ نیستی، من هم حتماً نباید در آنجا باشم، زیرا باغبان بودن من به حضور تو بستگی دارد.

هوش مصنوعی: اگر ناچار شوم که سرم را بر دامن گل بگذارم، غم و درد من مانند خارهایی است که به دلم چنگ می‌زنند، اما اگر در خاک قرار نگیرم و در کفن نباشم، این غم همچنان با من خواهد بود.

هوش مصنوعی: عهدی که با اشک و حسرت به وجود آمده، خود زلف تو می‌گوید که من نمی‌توانم دل کسی را بشکنم.

هوش مصنوعی: اکنون که وقتی شمعی برای جمعی روشن می‌شود، من هم تحت تاثیر آن قرار می‌گیرم و تنها برای این که دیگران به من حسودی نکنند یا احساس بدی نداشته باشند، در این جمع حضور ندارم.

هوش مصنوعی: بدون تو که همزبان من هستی، در دیار غریبه‌ام. اگر این غریبی لازم است، پس بهتر است اصلاً در وطن نباشم.

هوش مصنوعی: عشق من به آرامش شب و زیبایی‌های طبیعی است و من مانند بلبل، در دل شب قادر نیستم با زاغ و زغن رقابت کنم.

هوش مصنوعی: فرض کن که من خودم نگین جمشید را داشتم، اما حالا که به کارهای اشتباهی مشغول شده‌ام، دیگر نیازی ندارم که در بازی شوم با نیروی شر.

هوش مصنوعی: با عشق به دنیا آمدم و با عشق از این دنیا می‌روم. دیگر نمی‌خواهم بیشتر از این در قفس بدنم گرفتار بمانم.

هوش مصنوعی: بیژن به چاه دیو افتاده و منیژه نیز در حال گریه است. اگر غیرتم تحریک نشود و احساس نکنم، دیگر من تهمتن نیستم.

هوش مصنوعی: یار من غریبه بود و رفت تا به خودی اغیاری؛ من نیز ای پادشاه، جز خودم هیچ کس نیستم.