غزل شمارهٔ ۸۳ - گوهرفروش

یاری برای خودم انتخاب نکردم چون دلم جای دیگری بود اما (اکنون) تو مادر شدی و من در عین پیری پسرم 

تو فرزندتان را از شیر گرفتی (کنایه از بزرگ شدن پسر معشوق) اما من هنوز آن عاشق سینه چاک تو ام 

من خون دل میخورم و چشمم مانند جامی شده که خون دلم را از آن مینوشم و تنها گناه من این است که صاحب دل و صاحب نظر هستم

من که در جوانی هوس بازی نکردم اما حال در پیری آرزوی عشق و جوانی دارم 

پدرت به خاطر مال دنیا تو را فروخت. بسوزه پدر عشق که پدر منو درآورد 

عشق و آزادگی و خوبی و جوانی و هنر هیچ ارزشی برای کسی ندارد که من اینگونه بدون سرمایه هستم

ای کاش میشد هنر من ضمیمه پول بود چون این هنر من بدون پول در رسیدن به تو کمکم نکرد

سیزده را همه به خاطر نحسی از خودشان دور میکنند اما من همان سیزده نحسم که از همه عالم بدورم 

گاهی برای تجدید یاد و خاطرات قدیمی، از کوچه‌ای که معشوقه‌ام در آن زندگی می‌کند، عبور می‌کنم 

تو الان برای کس دیگری هستی پس برو و مرا با فکرت تنها بگذار خودت میدانی که من گوهر وجودم از جهانی دیگر است 

من از چیزی که ازآن دیگران است بیزارم. من چون شیری هستم که با شغالان دمخور نمی‌شوم  

خون دل من که مانند یاقوت است در جگرم موج می‌زند ( خیلی دل آشوبه دارم). ای شهریار چه کنم چون که من مانند جواهرم و با ارزش پس باید این مصیبت ها را هم تحمل میکنم