غزل شمارهٔ ۷۴ - یاران دغل

هوش مصنوعی: اگر من از عشق یک غزال شعری سروده‌ام، در واقع شیوه‌ای نو از چیزی عادی و تکراری ارائه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم او مانند رنگ سفید است و من هم در همان حال اگر سیاه به نظر می‌رسم، به خاطر تأثیر نگاه اوست. از این احساس عشق و زیبایی، شعر بی‌نظیری خلق کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر مانند زنبور به من توجه و محبت شود، جایز است، زیرا من از لب شیرین تو نوشیدنی دلپذیری ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: بسیاری از قدرت و عظمت در دین درویش‌ها غیرقانونی است. اما من با چه کسانی که فریبکار و نیرنگ‌باز هستند، دور و بر خودم را پر کرده‌ام.

هوش مصنوعی: از رفتار نادرست دیگران بپذیر که بر اساس تجربه‌های آن‌ها می‌توان آموخت و به نتیجه‌ای مفید دست یافت. لقمان نیز اشاره کرده که از اشتباهات می‌توان درس گرفت و به شکل بهتری عمل کرد.

هوش مصنوعی: من از امید بی‌جا دست کشیده‌ام و دیگر از جامعه‌ای که با آن زندگی می‌کنم سوالی نمی‌پرسم، چرا که این جامعه به نوعی نابینا و ناتوان است.

هوش مصنوعی: تو چقدر جالبی که وقتی خودت را نمی‌شناسی، به من نشان می‌زنی که چقدر به بی‌احترامی و داد و فریاد می‌توانم واکنش نشان دهم.

هوش مصنوعی: اگر حس و ذوقی نداشته باشی، متوجه نخواهی شد که من در هر شعر چه موضوع جالب و مثلی ایجاد کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من با نگاه به زیبایی‌های وطنم، گل‌های غزل را در دلم پرورش می‌دهم و به یاد آن، فضایی سرسبز و دل‌انگیز را در ذهنم خلق کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من در این خانهٔ تاریک، با پرتو دانش و ادب می‌درخشم، همچون خورشیدی که در برج حمل قرار دارد.

هوش مصنوعی: من از سخنان مردم هیچ نقصی نمی‌بینم، زیرا خودم بنای سخن را به گونه‌ای محکم و بی‌نقص بنا نهادم.