غزل شمارهٔ ۳۷ - دیوان و دیوانه

هوش مصنوعی: خداوند نگذار که درد و رنج محبوبم به او برسد، کاش تمام آن سختی‌ها به من منتقل شود.

هوش مصنوعی: وقتی که از پا بیفتم، او تنها کسی است که می‌تواند درد من را درمان کند. اما درد واقعی من این است که اگر او از پا بیفتد، دیگر نمی‌توانم به کمک او امیدوار باشم.

هوش مصنوعی: چشمانم به چشمان او برخورد کرد، اما هیچ چشمی نبود که از پرتو آن درخشش، به وجود من تاثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: مدت طولانی است که برای دردهای خود گریه کرده‌ام، ای آسمان، نادرست است که فرزند محبوب من به خاطر اشک‌های من از چشمانم بیفتد و دور شود.

هوش مصنوعی: من نگرانم که برای انتقام از ظلمی که به من کرده، دلم به درد عشق و جدایی بیفتد.

هوش مصنوعی: سرنوشت و تقدیر در زندگی من به گونه‌ای است که باعث شده تا از آن چه بر من می‌گذرد، حسرت و افسوس بخورم، و طبیعی است که این غم و اندوه باعث نگریستن به ماه و زیبایی‌هایش هم بیفتم.

هوش مصنوعی: من به آرزوی خود امید دارم و این اشک نیست که بر دامن من بریزد.

من خودم هم به فکر سر و سامان دادن زندگی خودم نیستم، چه انتظار از فلک که به فکر من باشد؟

هوش مصنوعی: خود را در دنیای خیال و رویا می‌بینم که شب‌ها در دام روشنایی ماه گرفتار می‌شوم؛ اگر که رستم، قهرمان افسانه‌ای، به چاه زندانی من بیفتد.

اگر روزی دیوان شعرم به دست معشوق بیفتد از پشیمانی دیوانه خواهم شد