غزل شمارهٔ ۱۱۰ - سه تار من

هوش مصنوعی: امشب سه‌تار من به خاطر حال بد من ناله می‌کند، این صدای آن برای من تسکینی بر شب‌های تاریک و اندوهگینم است.

هوش مصنوعی: ای دل، در این روزهای سخت و در میان دوستان واقعی، هیچ کس مانند تو همدل و همراهم نیست.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از غم که همه آن را فراموش کرده‌اند، من کسی را پیدا می‌کنم که به من دلجویی کند و من هم برای او دلجویی می‌کنم.

هوش مصنوعی: اشک‌های من مانند جویباری جریان دارند و صدای ناله‌ی سه‌تار در طول شب تا سپیده‌دم، موزیک این جویبار را می‌سراید.

هوش مصنوعی: چشم من مانند یک تیغ تیز است که در بهشت نیز با لبخند ماه یاد او را زنده می‌کند و یادآور خنجر مژگان محبوبم است.

هوش مصنوعی: او رفت و اشک‌های من را به ستاره‌ها سپرد، در جایی که ماهی که آسمان از کنار من ربوده بود قرار داشت.

هوش مصنوعی: نمی‌بایست این‌گونه باشد که زلف تو اینقدر ما را آشفته کند، ای منبع آرامش دل بی‌قرار من.

هوش مصنوعی: در آرزوی تو از دنیا می‌روم و می‌دانم که تو بی‌وفا هستی؛ روزی وفا خواهی کرد، اما آن زمان دیگر برای من فایده‌ای نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: تو با نگاه خود، دلی پر از غم و اندوه به من می‌زنی، آیا می‌خواهی که از مشکلات و سختی‌های زندگی‌ام رهایی یابم؟

هوش مصنوعی: ستاره خوابش برد و شمع خاموش شد، اما چشمان شب‌زنده‌دار من همچنان بیدار باقی ماند.

هوش مصنوعی: من پرنده‌ای از عرش و مقام هستم، و شخصی که در زندگی‌اش شانس و سعادت خوبی ندارد، نمی‌تواند به من دست یابد.

هوش مصنوعی: یک عمر در آتش عشق سوختم تا ببینم ارزش من در پیش عشق چگونه است.

هوش مصنوعی: جز درد و رنج عمیق، هیچ چیز دیگری از سوی معشوق به یادگار بر صفحه زندگی‌ام نمانده است.

هوش مصنوعی: من زهرهای تلخ را چشیده‌ام و درد و رنج را تحمل کرده‌ام تا این همه زیبایی و آثار هنری در وجودم نمایان شود.

هوش مصنوعی: اگر از کنار من بگذری، به یاد داشته باش که از زخم‌های دلم دوری کنی، ای گل زیبای من.

هوش مصنوعی: من پادشاه سخن و شعر بودم و در این شهر بجز اشک‌های گرانبها، چیزی از دلبرم باقی نمانده است.