غزل شمارهٔ ۱۰۳ - تو بمان و دگران

هوش مصنوعی: از تو دور شدم و تو را با دیگران رها کردم، اما هنوز در دل به یاد تو هستم و به پشت سر نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: ما از آنچه که تو با ما کردی عبور کردیم و آن را پشت سر گذاشتیم. تو بمان و ببین که دیگران چه سرنوشتی خواهند داشت، که حال آن‌ها نگران‌کننده است.

هوش مصنوعی: او مانند ماهی که در تاریکی پنهان شده، رفته است و هیچ نشانی از او به کسی نمی‌دهند؛ هرچه که در دنیا جستجو کنند، گوشه‌ای از آن را نمی‌توانند بیابند.

هوش مصنوعی: من به جایی می‌روم که به کسی برسم که در دانش و بینشش برتر است. در حالی که در جمع افرادی که دیدگاه‌های محدود دارند، جایی برای من نیست.

 اهل صفا دلشلن مانند آینه‌ای است که  غافلان آن را می‌شکنند، زیرا افرادی که از خود غافلند، از وجود خدا نیز بی‌خبرند.

هوش مصنوعی: دل من حافظه‌ای دارد که در پیچ و تاب زلف تو، یادگاری از سر آغاز شوریدگان به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: این گلستان فقط غم و اندوه برای من به همراه داشته است. لاله‌رویا، تو را به خاطر دردهایی که به دلم نشسته ببخش.

هوش مصنوعی: من از بیدادگری‌ها و ستم‌ها یاد گرفتم که تو چگونه‌ای، وگرنه نمی‌دانستم تو کجای این مسیر دشوار هستی و بیدادگران چه راهی را در پیش دارند.

هوش مصنوعی: ترک کردن و فراموش کردن کارها و لحظه‌های زندگی آسان است، زیرا سرانجام همه چیز به همین مرور زمان می‌انجامد.

هوش مصنوعی: شعری از شهریار بیانگر احساسات عمیق و دردهایی است که از آوارگی و زندگی بی‌سرپناه به وجود آمده است. این احساسات مانند شور و شوقی که در دل نوسفران وجود دارد، در درون او نیز شعله‌ور شده است.