غزل شمارهٔ ۱۰۰ - خون سیاووش

هوش مصنوعی: هر صبح به یاد زلف و گوشه چشمان تو، روز خود را با شب غم برگزار کرده و در آغوش غم می‌گذرانیم.

هوش مصنوعی: شب گذشته، در خم و پیچ موهای او، وقت به پایان رسید و امشب می‌خواهیم درباره زلف و زیبایی‌اش صحبت کنیم.

هوش مصنوعی: دل بیمار نمی‌تواند از عشق و زیبایی نرگس مست بهره‌مند شود، مگر اینکه از شربت شیرین و لذیذی که به رنگ لعل است، استفاده کنیم.

هوش مصنوعی: ما بلبل‌هایی هستیم که اگر زبان بگشاییم، ای گل، تمام عالم را از زیبایی‌های تو سرشار و مسحور می‌کنیم.

هوش مصنوعی: وقتی شب جدایی تمام می‌شود و صبح فرا می‌رسد و خورشید طلوع می‌کند، باید داستان غم و اندوه شب گذشته را فراموش کنیم.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو باعث سردرگمی و بی‌هوشی من شود، آن‌گاه با لب‌های سرخ و نازک‌ات، طوری مرا به وجد می‌آوری که تمام اندیشه‌های بی‌هوده‌ام را می‌سوزانی.

هوش مصنوعی: افراد صاحب دل و معرفت هیچ جدایی و تفرقه‌ای ندارند. بیایید دوباره به قصهٔ شناخت و آگاهی بپردازیم، اگر به دقت گوش کنیم.

هوش مصنوعی: اشک می‌تواند در روشنی و شفافی چشمان تاثیرگذار باشد، اما نه به گونه‌ای که نور دل را که شعله‌ور است، خاموش کند.

هوش مصنوعی: دل شکستگی و اندوه عمیق ما برای آن است که چشم انتظار نگاهی از رستم هستیم تا بتوانیم از سرزمین توران برای سیاووش انتقام بگیریم.

هوش مصنوعی: ای دل، از در توبه به سوی خدا برو و اشتباهاتت را با عذر و توبه به پیشوای بخشنده و عیوب‌پوش عرضه کن.

هوش مصنوعی: شاعر به محبوبش می‌گوید که سخن زیبا و دلنشینی که در گذشته گفته شده، همچنان در یادهاست. اگر حرف جدید و جالبی داری، به ما بگو تا بشنویم و لذت ببریم.