شمارهٔ ۸۶۹

هوش مصنوعی: دل به آرزوها زنده است، ولی تو می‌گویی که این کار احمقانه است و فقط از ظواهر صحبت می‌کنی.

هوش مصنوعی: دل تو از زبان غافل است، ای خجلت بی‌فایده. تو فقط دوست را دوست می‌خوانی.

هوش مصنوعی: نگران نباش، چشم‌هایت با سرمه زیباست و گل‌های محرم هم بوی خوش دارند. تو این را می‌گویی.

هوش مصنوعی: اگر بر سجاده نذری نریزی و دعا نکنی، رحمت و آبرو در دست خودت نیست، چرا که در غیر این صورت صحبت می‌کنی.

هوش مصنوعی: اگر با دشمن درون خود صلح کرده‌ای، فردا چه دلیل و توجیهی برای دوست خود خواهی داشت؟

هوش مصنوعی: تو از گرفتاری خود آگاه هستی، اما بی‌فکری خود را در این کلام می‌گویی که همچون کدوی بی‌مغز است.