شمارهٔ ۷۰۳

هوش مصنوعی: گریه‌ی سرخ من در مسیر وعده، روشنای می‌کارد. زیبایی مانند شمعی، قدسی از خاک برمی‌دارد.

هوش مصنوعی: هر لحظه در دل تنگم، مثل چراغی روشن می‌شود و با فکر او شب را به صبح می‌رسانم تا صبح خود را بشمارد.

هوش مصنوعی: من در بازی عشق مانند قماربازها به خطر افتادم و تماشا می‌کنم. دلم شعله‌ای دارد، همان‌طور که پروانه‌ای به دور نور چراغ می‌چرخد.

هوش مصنوعی: اگر عشق درون قلب عاشق وجود نداشته باشد، زیبایی موفق نمی‌شود تا روشنایی روز را به وجود آورد و مانند پروانه‌ای که در نور می‌رقصد، حقیقت را نشان دهد.

هوش مصنوعی: از دل خاکستری که به جا مانده از روزهای سخت، صبحی پر از امید بوجود می‌آید. در شب، زمانی که خواب عمیق به من غلبه کرده، چراغی در کنار سرم وجود دارد که نماد روشنی و امید است.

هوش مصنوعی: یاد او روشنی‌بخش زندگی من است و در دل شب تار، گل‌ها را در آغوش دارم و نور را با خود دارم.

هوش مصنوعی: شب، بلبل به خاطر صدای آه من پروانه را نمی‌شناسد؛ اگر کسی در گلستان می‌خواهد امتحان کند، چراغی روشن دارد.