خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۵۸۷

اسیر شهرستانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۸۷

از وفا صافدلانی که می ناب خورند

تا قیامت ز ملامت زدگی تاب خورند

باده بر طلعت خورشید گل رسوایی است

مفت رندان که می از ساغر مهتاب خورند

چقدر خنده که بر اهل وفا دارم های

می ننوشند و کباب از دل احباب خورند

اهل عرفان که به چشم تر ما می خندند

چون خرابی چقدر سیلی سیلاب خورند

شمارهٔ ۵۸۶: عاجزان چون نام غیرت می برند شمارهٔ ۵۸۸: بیدلان ملک وفا را نه به خاتم گیرند

اطلاعات

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

از وفا صافدلانی که می ناب خورند

تا قیامت ز ملامت زدگی تاب خورند

هوش مصنوعی: افرادی که با وفا و صادق هستند و از نوشیدن شراب خالص لذت می‌برند، تا ابد در برابر انتقادات و سرزنش‌ها تحمل و نرمش خواهند داشت.

باده بر طلعت خورشید گل رسوایی است

مفت رندان که می از ساغر مهتاب خورند

هوش مصنوعی: نوشیدن شراب در مقابل زیبایی و درخشش خورشید، چیزی نیست جز افتخاری برای رندانی که از شهد ساغر ماه می‌نوشند.

چقدر خنده که بر اهل وفا دارم های

می ننوشند و کباب از دل احباب خورند

هوش مصنوعی: چقدر برای افراد وفادار خندیدن و شادی کردن لذت‌بخش است، در حالی که آنها از نوشیدن شراب و خوردن کباب با دوستانشان خودداری می‌کنند.

اهل عرفان که به چشم تر ما می خندند

چون خرابی چقدر سیلی سیلاب خورند

هوش مصنوعی: افرادی که به مناظر عرفانی می‌نگرند و از دل‌سوزی‌های ما خنده می‌کنند، در واقع در عمق وجودشان با چالش‌ها و دردهای بسیاری دست و پنجه نرم می‌کنند، درست مانند جایی که یک خرابی بزرگ ناشی از طغیانی ویرانگر ایجاد شده است.